Chris begon 11 jaar geleden veelbelovend. In 2001 stond hij al gelijk in de finale van de Lucky Strike Comedy Night. Het werd toen al duidelijk, deze raskomiek hoort op een podium thuis. Gelukkig is hij niet meer van dat podium afgegaan. Daar mogen we een echtpaar uit, ‘of all places’ , De Lier, wel erg dankbaar voor zijn. Zij waren het die deze Braziliaan 30 jaar geleden naar Nederland haalde. Wat krijg je als je het Zuid – Amerikaanse temperament met Hollandse nuchterheid mengt? Precies, ‘Samba op Klompen’. Zo gaat het ook tijdens zijn optredens. Zijn humor swingt, maar met beide benen op de grond. In een rap tempo klapt de ene grap boven op de andere met onderwerpen die herkenbaar en dicht bij huis zijn.
Geprijsd en beschreven
De afgelopen jaren bewees Chris meermalen dat hij tot de top van grappenmakend Holland behoort. Dat blijkt niet alleen uit de hoge klasseringen en prijzen die hij won bij verschillende wedstrijden, maar ook uit zijn TV-optredens in Nederland (The Comedy Factory) (Javier Guzman presenteert comedy explosion ) en België (Comedy Casino). De grote (comedy)festivals hebben Chris ook opgemerkt de afgelopen jaren. Hij schitterde op onder andere Laughing Matters, Cabaretten, Humorologie, Theater aan Zee, GeuzenPop en Lowlands. Na die optredens was de pers laaiend enthouisiast. Een kleine greep:
De Stentor: “De energie spettert van hem af en hij houdt tegelijkertijd volop contact met de toeschouwers. Zijn onderwerpen ademen de huidige tijdsgeest en zijn daarom snel en gevarieerd”
De Morgen: “Het was de ervaring die hem tot meest geslaagde act van de avond maakte: goede mimiek en gestiek, vlotte interactie met het publiek en vrij goede grappen.”
Column over Chris
Op de dag van mijn achttiende verjaardag besloot ik om professioneel comedian te worden. Aangezien ik, naast platvoeten, over een optimistisch karakter beschik, besloot ik om ‘Mojo theaterprodukties’ te bellen. Waarom niet?! Ik kreeg Tijl Beckand aan de lijn die destijds nog geen furore maakte met de Lama’s.
‘U boekt standupcomedians,’opende ik,’kunt u mij boeken?!’
Tijl informeerde of ik grappig was.
‘Grappig?!’riep ik, ‘ nee, moet dat dan?! Ik kan wel een beetje goochelen.’
Het bleef even stil aan de andere kant voordat er een bevrijdende lach opklonk.
‘Er bestaat een comedytour voor beginnende comedians,’liet Tijl weten. ‘Op die manier kun je speelervaring opdoen en als het goed gaat mag je misschien eens meedoen met de professionele comedians.’
Ik was zo opgetogen dat het blijkbaar zo makkelijk ging dat ik ook maar gelijk Frans Ruhl van de Comedy Explosion belde. Ik zei: ‘Meneer Ruhl, mijn naam is Chris van de Ende en ik weet dat u jarenlang voor Wim Kan heeft gewerkt, kan ik voor u optreden?!’ Dit sloeg natuurlijk als een tang op een varken, maar ik wilde hem toch even laten horen dat hij niet met een cultuurbarbaar had te maken.
Op Ruhls vraag of ik eerder had opgetreden moest ik helaas ontkennend antwoorden. Dit bleek voor hem gelukkig geen beletsel om mij in zijn circus op te nemen.
Ik durfde het niet aan mijn ouders te vertellen. Comedian is natuurlijk niet echt een beroep waar je een pensioen mee kunt opbouwen.. Dus moest ik een smoes verzinnen toen ik naar mijn eerste optreden ging in Utrecht. Ik had wat moppen geschreven en nam me voor mijn Andre van Duyn-stukje te doen. In de trein oefende ik nog voor de laatste maal mijn Ronald en Frank de Boer imitaties.
Mijn hart klopte in mijn keel toen ik het rokerige cafe binnenstapte dat gevuld bleek met zuipende, schreeuwende corpsballen.
De presentator oftewel de master of ceremonies( mc.) warmde de zaal bekwaam op met zijn beproefde materiaal.
De eerste comedian werd aangekondigd. Deze jongen bleek zo goed te zijn dat hij om de twee grappen een applaus in ontvangst mocht nemen. De tweede comedian deed geen materiaal, maar improviseerde uitsluitend met de zaal. Om hem werd nog harder gelachen. En eerlijk gezegd begon de moed me steeds meer in de schoenen te zaken.
Na de pauze moest ik op. Mijn eerste grap ging gelijk de mist in evenals de tweede tot en met de tiende. Bij de elfde grap bleef het zo stil dat ik buiten de vogeltjes hoorde fluiten. Tijdens mijn Frank en Ronald de Boerimitaties werd het niet alleen stil, maar zag ik zelfs meerdere menen met hun hoofd schudden.
Na afloop werd ik door iedereen gemeden, Er had nog wel even een gesprekje plaats met een meisje dat ik erg leuk vond.
Ik was zo onverstandig om te vragen wat ze vond van mijn act.
‘Ach,’ mijmerde ze,’Wat maakt het ook uit, zolang je er zelf maar lol in houdt!’
Weer op weg naar huis in de trein was ik zo trots dat ik op een podium had gestaan. Ik was nu een komiek, en dat nam niemand mij meer af!
Ik ben nu 11 jaar comedian, maar ik heb me nadien nooit meer zo trots gevoeld. De eerste keer was niet het beste optreden, maar wel het mooiste.
Dus als jij ook denkt van ‘ik wil comedian worden’, het zijn maar twee telefoontjes.
Chris van der Ende.
Op de dag van mijn achttiende verjaardag besloot ik om professioneel comedian te worden. Aangezien ik, naast platvoeten, over een optimistisch karakter beschik, besloot ik om ‘Mojo theaterprodukties’ te bellen. Waarom niet?! Ik kreeg Tijl Beckand aan de lijn die destijds nog geen furore maakte met de Lama’s.
‘U boekt standupcomedians,’opende ik,’kunt u mij boeken?!’
Tijl informeerde of ik grappig was.
‘Grappig?!’riep ik, ‘ nee, moet dat dan?! Ik kan wel een beetje goochelen.’
Het bleef even stil aan de andere kant voordat er een bevrijdende lach opklonk.
‘Er bestaat een comedytour voor beginnende comedians,’liet Tijl weten. ‘Op die manier kun je speelervaring opdoen en als het goed gaat mag je misschien eens meedoen met de professionele comedians.’
Ik was zo opgetogen dat het blijkbaar zo makkelijk ging dat ik ook maar gelijk Frans Ruhl van de Comedy Explosion belde. Ik zei: ‘Meneer Ruhl, mijn naam is Chris van de Ende en ik weet dat u jarenlang voor Wim Kan heeft gewerkt, kan ik voor u optreden?!’ Dit sloeg natuurlijk als een tang op een varken, maar ik wilde hem toch even laten horen dat hij niet met een cultuurbarbaar had te maken.
Op Ruhls vraag of ik eerder had opgetreden moest ik helaas ontkennend antwoorden. Dit bleek voor hem gelukkig geen beletsel om mij in zijn circus op te nemen.
Ik durfde het niet aan mijn ouders te vertellen. Comedian is natuurlijk niet echt een beroep waar je een pensioen mee kunt opbouwen.. Dus moest ik een smoes verzinnen toen ik naar mijn eerste optreden ging in Utrecht. Ik had wat moppen geschreven en nam me voor mijn Andre van Duyn-stukje te doen. In de trein oefende ik nog voor de laatste maal mijn Ronald en Frank de Boer imitaties.
Mijn hart klopte in mijn keel toen ik het rokerige cafe binnenstapte dat gevuld bleek met zuipende, schreeuwende corpsballen.
De presentator oftewel de master of ceremonies( mc.) warmde de zaal bekwaam op met zijn beproefde materiaal.
De eerste comedian werd aangekondigd. Deze jongen bleek zo goed te zijn dat hij om de twee grappen een applaus in ontvangst mocht nemen. De tweede comedian deed geen materiaal, maar improviseerde uitsluitend met de zaal. Om hem werd nog harder gelachen. En eerlijk gezegd begon de moed me steeds meer in de schoenen te zaken.
Na de pauze moest ik op. Mijn eerste grap ging gelijk de mist in evenals de tweede tot en met de tiende. Bij de elfde grap bleef het zo stil dat ik buiten de vogeltjes hoorde fluiten. Tijdens mijn Frank en Ronald de Boerimitaties werd het niet alleen stil, maar zag ik zelfs meerdere menen met hun hoofd schudden.
Na afloop werd ik door iedereen gemeden, Er had nog wel even een gesprekje plaats met een meisje dat ik erg leuk vond.
Ik was zo onverstandig om te vragen wat ze vond van mijn act.
‘Ach,’ mijmerde ze,’Wat maakt het ook uit, zolang je er zelf maar lol in houdt!’
Weer op weg naar huis in de trein was ik zo trots dat ik op een podium had gestaan. Ik was nu een komiek, en dat nam niemand mij meer af!
Ik ben nu 11 jaar comedian, maar ik heb me nadien nooit meer zo trots gevoeld. De eerste keer was niet het beste optreden, maar wel het mooiste.
Dus als jij ook denkt van ‘ik wil comedian worden’, het zijn maar twee telefoontjes.
